مزار پرنده در آسمان

شعر عاشقانه دفن در چشمان معشوق:

در سنت تبتی «آسمان‌سپاری»، پرندگان واسطه بازگشت بدن به چرخه طبیعت‌اند؛ این شعر جای پرنده و آسمان را عوض می‌کند: آسمان می‌شود مزار پرنده. یعنی جاودانگی نه در خاک، که در اوج و نگاه معشوق تعریف می‌شود.

راهکار:

این تصویر، مرگ را از خاک به آسمان می‌برد؛ برای عمق بیشتر می‌توان ادامه‌اش را در یک سطر نوشت: «اگر بال بگشایم، از نگاه تو پرواز کرده‌ام.»