پلاکهایی که از گردن باز شدند؛ میراث شهدای گمنام:
جنگ جهانی اول مفهوم «سرباز گمنام» را جهانی کرد: یک قبر نمادین برای میلیونها پیکر بینشان. در روانشناسی اجتماعی، گمنامیِ انتخابی نوعی ادغام در آرمان جمعی است؛ فرد نشانه هویت شخصی را حذف میکند تا از «نام» به «نماد» گذر کند. در ایران، شهدای گمنام در دانشگاهها این نماد را زنده نگه داشتهاند. آیا گمنامی، ماندگارترین شکل نام است؟
راهکار:
این متن را میتوان از دریچه «هویتزدایی آگاهانه» دید: وقتی فرد پلاک را کنار میگذارد، از هویت فردی به هویت جمعی پناه میبرد. گمنامی اینجا نه محو شدن، بلکه تبدیل شدن به نمادی است که هر بینندهای میتواند خود را در آن بازشناسد؛ راز ماندگاری شهدای گمنام در همین قابلیت تصرف جمعی است.