متولد شدیم به قصد مرگ

هیچ‌کس تکرار من نمی‌شود؛ از تولد تا محکومیت:

در روان‌شناسی اجتماعی، «خطای جهان عادل» باعث می‌شود آدم‌ها قربانی را محکوم کنند تا احساس امنیت کاذب حفظ شود؛ یعنی محکومیت بی‌گناه نه از شواهد، که از اضطراب جمعی می‌آید. از نظر زیست‌شناسی نیز مرگ برنامه‌ریزی‌شده فقط پایان نیست: اتوفاژی سلولی هر روز بخشی از ما را می‌کشد تا بقیه زنده بماند. اگر هیچ‌کس تکرار ما نمی‌شود، پس محکومیت هم نسخه‌ای یکتا دارد؟

راهکار:

این متن را می‌توان از زاویه «یکتایی مسئولیت‌آور» هم خواند: اگر هیچ‌کس تکرار تو نمی‌شود، پس محکومیت و مرگ صرفاً پایان ماجرا نیستند؛ بلکه نشانهٔ یک نسخهٔ تک‌نسخه‌ای از تجربه‌اند که فقط تو می‌توانی روایتش کنی.