متنفر بودن و دوست داشتن

عشق تا ابد؛ حتی اگر ازت متنفر باشم:

در عصب‌شناسی، عشق و نفرت فقط دو قطب یک طیف نیستند؛ هر دو ناحیهٔ «پوتامن» و «اینسولا» را فعال می‌کنند. پژوهش عصب‌شناختی ۲۰۰۸ نشان داد مغز هنگام دیدن فرد منفور، مسیرهای مشابه پاداش عشق را درگیر می‌کند؛ یعنی متنفر بودن هم یک جور وابستگی شیمیایی است. پس «تا ابد عاشقم حتی اگر متنفر باشم» فقط ادعا نیست، ساختار مغز است. سؤال: آیا نفرت فقط فرمِ دفاعیِ عشق است؟

راهکار:

این را می‌شود هم‌ارز «حضور روانی» دید: متنفر بودن هنوز یک رابطه است؛ آدم فقط از چیزی که برایش واقعاً تمام شده بی‌تفاوت می‌شود، نه متنفر. پس این اعتراف، درواقع سندِ درگیر بودنِ ذهن توست، نه فقط سندِ عشقِ بی‌پایان.