تیکه سنگین دخترانه؛ دو مدل آدم توی دنیا:
در روانشناسی اجتماعی، وقتی فردی خود را دستنیافتنی یا کمیاب نشان میدهد، از «اصل کمیابی» و «راکتانس روانی» بهره میبرد: محدودیت، میل را افزایش میدهد و ارزش ادراکی گزینه را تا ۵۰٪ بالا میبرد. این همان مکانیزمی است که در حراجها و برندهای لوکس استفاده میشود؛ مغز انسان کمبود را با مطلوبیت اشتباه میگیرد. سؤال تیز: آیا این جذابیت بعد از در دسترس شدن فرو میریزد؟
راهکار:
این جمله را میشود از لنز «اثر دارایی موهوم» هم دید: آدمها اغلب چیزی را میخواهند که حس میکنند در آستانه از دست دادن یا محرومیت از آن هستند. اگر قرار بود نسخهای سینمایی از همین حس بسازی، شخصیتت میتوانست ضدقهرمانی باشد که جذابیتش نه از دستیابی، بلکه از فاصلهای که حفظ میکند میآید.