آدرس شاعرانه تنهایی و جدایی:
پژوهش‌های تصویربرداری مغزی نشان می‌دهد طرد اجتماعی همان مدارهای درد فیزیکی (قشر کمربندی قدامی و اینسولا) را فعال می‌کند؛ مغز «جدایی» را مثل زخم پردازش می‌کند. تنهایی مزمن هم سوگیری تهدید اجتماعی را بالا می‌برد و چرخه انزوای خودتقویت‌کننده می‌سازد.
راهکار:
این آدرس شاعرانه، در واقع نقشه‌ای از ذهن است نه یک مقصد ثابت؛ هر بار که «کوچه در به دری» را تکرار می‌کنیم، مغز آن را واقعی‌تر می‌بیند. جای عوض کردن پلاک، می‌شود خیابان را روی نقشه ذهنی جابه‌جا کرد: یک تجربه کوچک جدید، یک ارتباط تازه، یا حتی یک مسیر روزانه متفاوت می‌تواند مختصات «خوشبختی» را از حالت انتزاعی به یک نقطه قابل تجربه تبدیل کند.