متن شعر مرو

شعر مرو که با تو هرچه هست می‌رود از هوشنگ ابتهاج:

در روان‌شناسی فقدان، «فروپاشی جهان مشترک» توضیح می‌دهد چرا جدایی فقط حذف یک نفر نیست: مغز مسیرهای پاداش و عادت‌های روزانه را مانند ترک یک محرک بازتنظیم می‌کند و هویتِ «ما» را از نو نقشه‌برداری می‌کند. کدام عادتِ مشترک بعد از رفتن او برای تو باقی ماند؟

راهکار:

این سطر را می‌توان این‌طور بازخوانی کرد: «رفتن تو» فقط حذف یک نفر نیست؛ فروپاشیِ دسته‌بندی‌ها و معناهای مشترک است. برای ادامه، یک پادبیت بنویس که از «چیزهایی که بعد از رفتن او هم مال تو می‌مانند» شروع شود؛ مثلاً عادت‌ها، صداها یا تصمیم‌هایی که پیش از او هم وجود داشتند.