متن نوستالژی موسیقی

دلنوشته با آهنگ ماکان؛ بغض های روی کاغذ:

اثر زیگارنیک می‌گوید مغز کارهای ناتمام را تا ۹۰٪ بهتر از کارهای کامل به خاطر می‌سپارد؛ برای همین یک خط از داستان ناتمام، از صدها صفحه‌ی تمام‌شده ماندگارتر است. موسیقی غمگین هم با ترشح پرولاکتین نوعی تسکین طبیعی و اشکِ شیمیایی می‌سازد؛ انگار مغز برای بغض، مسکن تولید می‌کند.

راهکار:

این دلتنگی را می‌توان به یک روایت جمعی تبدیل کرد؛ از مخاطب بخواهید ادامه‌ی همان خط ناتمام را زیر ملودی ماکان بنویسد تا هر کامنت، فصل تازه‌ای از این داستان مشترک شود.