دو چیز وحشتناک: خشم آدم مهربان و بیتفاوتی ...:
در روانشناسی اجتماعی، این همان «اثر انتظار نقضشده» است. مهربانی یک خط پایه مثبت میسازد؛ خشم ناگهانی آن شخص، این امنیت ادراکی را فرو میریزد و مثل شوک عمل میکند. از طرفی بیتفاوتی از مرز خشم و عشق هم عبور کرده. الی ویزل میگوید: «نقطه مقابل عشق، نفرت نیست، بیتفاوتی است.» چون بیتفاوتی یعنی مرگ کاملِ رابطه در ذهن طرف مقابل. سوال: بهنظر شما بیتفاوتی چه کسی از این هم ترسناکتر است؟
راهکار:
بر اساس نظریه «نقض انتظار»، مهربانی مداوم یک خط پایه ذهنی ایجاد میکند. خشم ناگهانی آن مهربان، مثل شکسته شدن ناگهانی سکوت است. بیتفاوتی هم یعنی خط عاطفی کلاً قطع شده، نه شکسته. این دو سوی یک سکهاند: اولی یعنی «هنوز هستم، ولی خطرناک» و دومی یعنی «دیگر وجود نداری». ترسناکیشان در همین غافلگیری نابودکننده است.