تا ظهور مهدی میمونم؛ عهدی عاشقانه و مهدوی:
مغز ما برای بقا طوری طراحی شده که پاداشهای فوری را ترجیح دهد (تنزیل زمانی). اما پژوهشهای عصبشناختی نشان میدهند باور به یک منجی آخرالزمانی، سیستم «پیشبینی خطای پاداش» را بازنشانی میکند و توانایی شگفتانگیزی برای انتظارهای طولانی ایجاد میکند، چیزی به نام «وارونگی تنزیل زمانی». این مکانیسم ریشه تابآوری تاریخی جوامع منتظر است.
راهکار:
وعدههای بیقید و شرط مانند «تا ظهور میمانم»، در روانشناسی «قرارداد نامحدود» خوانده میشود. این نوع تعهد با حذف ضربالاجل، امنیت روانی را جایگزین اضطراب جدایی میکند و به رابطه چارچوبی آرمانی میبخشد.