متن کوتاه تنهایی ماه

تنهایی ماه در کنار هزار ستاره؛ شعری برای حس غریبِ جمع:

ماه در واقع هیچ نوری از خودش ندارد و فقط حدود ۱۲ درصد نور خورشید را بازتاب می‌دهد؛ پس آنچه می‌بینیم بازتابی از منبعی دیگر است. در میان هزاران ستاره، ماه تنها جرم آسمانی است که انسان بر آن گام گذاشته و تنها قمر زمین است. جالب‌تر این که ماه در قفل گرانشی با زمین است؛ یعنی یک نیمه‌اش برای همیشه از دید ما پنهان می‌ماند. حالا این تنهایی واقعی‌تر است یا استعاره‌ی شاعرانه؟

راهکار:

تنهایی ماه را می‌شود از زاویه‌ای دیگر دید: او نزدیک‌ترین و اثرگذارترین جرم آسمانی برای زمین است، نه پرشمارترین. بودن در جمعِ پرنور همیشه به معنای تعلق نیست؛ گاهی معنا در فاصله‌ای است که اثر می‌گذارد.