متن کوتاه درباره مرگ

شعر کوتاه مرگ و ماندن؛ من می‌نویسم تو بخون:

در بسیاری از فرهنگ‌ها «مرگ دوم» یعنی فراموش‌شدن؛ نوشتن دقیقاً برای به تعویق انداختن همین مرگ دوم اختراع شد. از کتیبه‌های سومری تا سنگ‌قبرهای امروزی، متن مثل پلی است که حضور را بعد از بدن نگه می‌دارد. آیا ما می‌نویسیم تا بمانیم یا تا دیگری بماند؟

راهکار:

این متن را می‌توان به‌جای یک اعتراف یک‌طرفه، مثل یک تبادل دید: «من می‌نویسم تو بخون» یعنی واژه‌ها جای نفس را می‌گیرند؛ «من می‌میرم تو بمون» یعنی ماندنِ تو ادامهٔ نوشتن است. اگر می‌خواهی عمیق‌تر شود، یک بیت جواب از زبان «تو» اضافه کن تا حلقه بین نوشتن و خواندن بسته شود.