از چشم افتادن و رو چشم ماندن؛ کنایه عاشقانه:
در روانشناسی روابط، عقبنشینی ناگهانی دقیقاً همان مکانیزم «کمبود» را فعال میکند: مغز ارزش یک محرک را وقتی بالاتر میبرد که دسترسپذیریاش کاهش یابد. در آزمایشهای اقتصاد رفتاری، آدمها برای چیزی که در حال حذف شدن است ارزش نامتناسبی قائل میشوند؛ به این میگویند «اثر کمیابی». این جمله عملاً نسخه عامیانه همان سوگیری است: اگر از چشم نیفتاده بودی، تو را روی چشم نگه میداشت.
راهکار:
این جمله بازی فاصله و احترام را برعکس میکند: اول خودت را از چشم میاندازی تا بعدتر روی چشم بنشینی. نسخه مدرن این رفتار در روانشناسی روابط «کممحلی راهبردی» نام دارد؛ اما فرقش با بازی احساسی در این است که صراحتِ محبت پشت کنایه حفظ شده است.