مثه تو ندیدم تو این کهکشان؛ متن خاص عاشقانه:
کهکشان راه شیری بین ۱۰۰ تا ۴۰۰ میلیارد ستاره دارد، اما مغز انسان فقط میتواند حدود ۱۵۰ رابطه معنادار را حفظ کند؛ یعنی «خاص بودن» یک توهم آماری نیست، محدودیت شناختی ماست. از منظر اخترفیزیک، عناصر سنگین بدن ما از انفجار ابرنواخترها آمده؛ پس دو نفر در این کهکشان به معنای واقعی از غبار ستارهها ساخته شدهاند. سوال: اگر در جهانی با میلیاردها سیاره تنها هستیم، پیدا شدن یک نفر شبیه تو چقدر شانسی است؟
راهکار:
جمله تو یک نسخه کیهانی از «تو بینظیری» است؛ اما جالبتر این است که مغز ما عادت دارد فرد خاص را بزرگتر از کل کهکشان ببیند. از این زاویه، عشق یک سوگیری شناختی نیست؛ یک انتخاب آماری رادیکال است: در جهانی با تریلیونها ستاره، تو فقط یک نفر را نشانه گرفتهای.