متن درباره پایان و آغاز

جملات فلسفی کوتاه: ما همان نقطه سر خطیم:

در اسطوره‌های مصر باستان، «اوروبوروس» ماری است که دم خودش را می‌بلعد؛ نماد هم‌زمانی آغاز و پایان. در کیهان‌شناسی، مه‌بانگ نقطه‌ای بود که زمان از آن شروع شد و اگر جهان به رمبش بزرگ برسد، دوباره به همان نقطه بازمی‌گردد. در روان‌شناسی یونگ نیز «خود» همان مرکزی است که سفر فرد از آن شروع و در آن پایان می‌یابد؛ پس نقطه سر خط همیشه هم گور است هم رحم.

راهکار:

این متن را می‌توان جور دیگری هم خواند: نقطه‌ای که جمله را تمام می‌کند، خودش آغاز پاراگراف بعدی است. شاید پایان هم نوعی سکوی پرتاب است تا یک تمام‌شدنِ محض.