جواب حسودی: نفس رفیقم از دنیا ارزشمندتره:
حسادت در مغز دقیقاً همان نواحیای را فعال میکند که درد فیزیکی واقعی! اما ابراز عشق بیقید و شرط مانند جمله شما، سیستم پاداش مغز را به ترشح دوپامین و اکسیتوسین وامیدارد. اپیکور، فیلسوف یونانی، میگفت: «ثروت واقعی نان و پنیر و دوستی است که آن را با تو تقسیم کند.» آیا دنیای ما به اندازه کافی برای «نفس کشیدن» عزیزانش ارزش قائل است؟
راهکار:
جملهات یادآور بالاترین سطح پذیرش بیقید و شرط است: «همین که هستی کافیست». این یعنی اولویت «بودن» بر «داشتن». شاید بسط این ایده در قالب یک استوری تصویری که نفس کشیدن رفیقت را نمادین کند، حس ناب وفاداری را هنریتر منتقل کند.