نوش جونم: فرمول خودپذیری از زبان شایان اشراقی:
جالبه بدونید که از نظر عصبشناسی، پذیرفتن اشتباهات و حتی بدیها، فعالیت قشر کمربندی پیشین مغز رو کم میکنه؛ همون بخشی که مسئول نظارت بر تعارضات اجتماعی و احساس گناهه. یعنی «دل خواست» گفتن یه جور تخلیه عصبیه! به قول نیچه: «من این بودم، من این هستم، من این خواهم بود».
راهکار:
این جمله رو میشه از دریچه «خودتعیینی» نگاه کرد: طبق نظریه دسی و رایان، پذیرش کامل خود (چه خوب چه بد) نیاز به شایستگی، خودمختاری و ارتباط داره که این جمله هر سه رو یکجا داره. خودمختاری در «دلم خواست»، شایستگی در «خوبم»، و ارتباط در دعوت دیگران به «نوش جون». عملاً یه فرمول روانی خلاصهس!