متن باران و عشق

شعر عاشقانه بارانی؛ از ویرانی دل تا هجران:

مغز درد عاطفی را دقیقاً در همان ناحیه‌ای پردازش می‌کند که درد فیزیکی را؛ پس «ویرانی دل» فقط استعاره نیست. اشک‌های احساسی نیز ترکیبی متفاوت از اشک‌های رفلکسی دارند و سرشار از هورمون‌های استرس‌اند؛ یعنی گریه نوعی تخلیه شیمیایی است. باران هم با ترکیب پتریکور حس نوستالژی را تشدید می‌کند. جالب‌تر این‌که عشق اولیه فعالیت قشر جلوی مغز را کاهش می‌دهد و شبیه وسواس فکری عمل می‌کند.

راهکار:

این شعر عشق را مهمانِ دل ویران می‌داند. می‌توان از زاویه دیگر دید: عشق ویرانگر نیست، بلکه فقط سقفِ نیمه‌کاره‌ای را که از قبل ترک داشته نمایان می‌کند. کبوترِ در قفس باز نیز نه اسیر عشق، که اسیر ترس از آزادی است؛ رفتنش سخت است، اما ماندنش هم آسان نیست. همین دوگانگی هسته اصلی تنش شعر است.