«هیچ بادی مرا از جا نکند، که سال‌هاست ریشه دوانده‌ام در دلِ سنگ و با طعمِ تلخِ روزهای سخت بزرگ شده‌ام. من از آن مسافرانِ خسته از راه نیستم که به سایه پناه می‌برند؛ من خودِ سایه را پشتِ سر گذاشته‌ام و هنوز ایستاده‌ام. اگر چشمانم خسته است، از آن است که راه دراز است، نه از آن‌که از رفتن بریده باشم.»️
4.1
“No wind could ever uproot me; I have long since taken root in stone, raised on the bitter taste of hard days. I am not the weary traveler who seeks shelter in the shade—I have left the shade far behind and am still standing. If my eyes are tired, it is only because the road is long, not because I have grown weary of walking.”
در زیست‌شناسی، «هورمسیس» می‌گوید فشار کوتاه و کنتر...