شعر غمگین؛ لابهلای اشک و دلواپسی:
اشک عاطفی ترکیبی از هورمونهای استرس مثل کورتیزول و پروتئین لاکریتیمال است؛ پژوهشها نشان میدهند گریه میتواند برانگیختگی فیزیولوژیک را کم کند و در تکامل نقشی اجتماعی برای جلب حمایت داشته باشد. در شعر فارسی، اشک هم پاککننده است و هم آینهی تنهایی؛ «تاباندن» را میتوان همان تنظیم فاصله میان درد و آگاهی خواند.
راهکار:
میتوان این تصویر را اینطور دید: اشک و دلواپسی نه نقطهی پایان، بلکه گرمخانهای برای تبدیل ترس به آگاهیاند؛ «تاباندن» چشمها شاید همان تاب آوردن در برابر چیزی است که هنوز نامش را نمیدانیم.