متن عاشقانه پشیمانی بعد از جدایی؛ اون لعنتی فرق داشت:
اثر زایگارنیک می‌گوید ذهن کارهای عاطفی ناتمام را بیشتر در حافظه نگه می‌دارد؛ به همین دلیل عشق‌های نیمه‌تمام و آدم‌های «متفاوت» در یادها پررنگ‌تر می‌مانند. مغز این خاطره را مثل یک فایل بازشده مدام پردازش می‌کند و هر بار جزئیات تازه‌تری به آن می‌چسباند. پس «فرق داشت» ممکن است واقعیت داشته باشد، اما حافظه هم آن را بزرگ‌نمایی می‌کند. تو کدام را باور داری: خاطره یا واقعیت؟
راهکار:
این اعتراف، جایزه‌ی دلتنگی نیست؛ گواهی اثرگذاری است. بعضی آدم‌ها نمی‌آیند که بمانند، می‌آیند تا تعریف تازه‌ای از «فرق داشتن» بسازند و بعد بروند. اگر کسی روزی این را به تو گفت، بدان که در حافظه‌اش یک استثنا بوده‌ای؛ اما استثنا بودن همیشه به معنای بازگشت نیست.