شعر غمگین سلامتی سرنوشت و غم:
در یونان باستان، مویراها نه غم مینوشتند بلکه رشته زندگی را میبافتند؛ پارادوکس این است که بشر از دیرباز برای تحمل رنج، سرنوشت را شخصیتواره و قصهوار کرده است. آیا ما هم گاهی غم را «مینویسیم» تا سلامتی را قابل تحملتر کنیم؟
راهکار:
این جمله بیشتر بازی ظریف «سلامتی» و «غم» است تا گزارش واقعی سرنوشت؛ اگر «سلامتی» را قدحی برای نوشیدن همه تجربهها ببینیم، غم هم بخشی از همان جام میشود، نه نوشتهای جداگانه. ادامهاش میتواند این باشد: «سلامتی سرنوشت / که جام را پر کرد / نه اینکه غم را مقدر کرد.»