متن ادبی درباره صبر

شعر کوتاه درباره صبر و سکوت شب:

سکوت کامل در مغز، شبکه پیش‌فرض (DMN) را فعال می‌کند؛ همان بخشی که خاطره، معنا و خودآگاهی می‌سازد. صبر هم در روان‌شناسی «تحمل تأخیر پاداش» است و به قشر پیش‌پیشانی وابسته است. پس شعر شما دو مکانیزم بقا را کنار هم گذاشته: سکوت ورودی را کم می‌کند، صبر خروجی را دیر. کدامشان بیشتر عادت ماست؟

راهکار:

سکوت، شب را از تاریکی به عمق تبدیل می‌کند؛ صبر هم فقط تحمل نیست، فشرده‌کردن زمان است. اگر صبر عادت ما شده، شاید چون آموخته‌ایم انتظار را با زندگی اشتباه نگیریم و در همین فاصله، معنا بسازیم. سکوت و صبر، دو لبه یک تمرین‌اند: یکی ورودی را کم می‌کند، دیگری خروجی را دیر.