وقتی درد و درمان یکی میشوند؛ پارادوکس عرفانی:
در روانشناسی «پارادوکس پذیرش» را داریم: هرچه بیشتر از درد فرار کنی، دردناکتر میشود؛ اما وقتی آن را بدون قضاوت بپذیری، همان آگاهی، درمان را فعال میکند. در عرفان هم «وحدت اضداد» یعنی درد و درمان دو روی یک سکهاند، نه دو دشمن جدا. سؤال: آیا تا حالا زخمی داشتهای که خودش راه درمان را نشان داده؟
راهکار:
این مصراع دعوت به حل معمای درد نیست؛ تصویر یک وحدت تناقضآمیز است. در تجربه، درمان گاهی از جنس همان زخم است: نه حذف آن، بلکه شنیدن پیامی که در درد پنهان شده. اسم دقیق دردی که با درمانش قاطی شده، میتواند فاصلهی نجاتبخش بین «من» و «درد» بسازد.