به قول تتلو: تو منو هل دادی، به تو چه کی منو گرفت:
در روانشناسی، «بیتفاوتی واکنشی» سپری دفاعی است: مغز پس از طرد، برای کمکردن درد اجتماعی، ارزش فرد طردکننده را پایین میآورد. تصویربرداری عصبی نشان داده درد طرد اجتماعی همان مناطق درد فیزیکی را فعال میکند؛ پس «به تو چه» اغلب بیتفاوتی نیست، بیحسی موقت است. چرا درد عاطفی را با لجبازی ترجمه میکنیم؟
راهکار:
این جمله بیشتر از بیتفاوتی، از زخم طردشدگی حرف میزند: وقتی کسی ما را «هل میدهد»، مغز برای حفظ عزت نفس نقش «حالا مهم نیست» را بازی میکند. میتوانی همان دیالوگ را از زبان خودت بازنویسی کنی: «من هل خوردم، اما انتخاب بعدی با خودم است.»