متن عاشقانه ندانستن

تنهایی و آموزگارش: نرو، بگذار نادان بمانم:

تنهایی مزمن باعث کاهش ماده خاکستری در قشر پیش‌پیشانی مغز می‌شود؛ همان جایی که منطق و تصمیم‌گیری را کنترل می‌کند. همزمان، آمیگدال (مرکز ترس) فعال‌تر می‌شود. یعنی تنهایی تو را از یک متفکر منطقی به موجودی احساسی و محتاط بدل می‌کند. پارادوکس تلخ: هر چه بیشتر بدانی، کمتر می‌توانی از آن دانش در آرامش استفاده کنی. این آموزگار، درسش را با زهر می‌آمیزد.

راهکار:

این ترجیح نادانی، خود نشانه‌ای از آگاهی عمیق است. انگار می‌دانی که آگاهی تیغ دولبه‌ای است: هر چه بیشتر از تنهایی بیاموزی، زخم جدایی عمیق‌تر می‌شود. پس نادانی را نه ضعف، که آخرین سنگر برای حفظ تویی انتخاب کرده‌ای که رفتنش دانایی را بی‌معنا می‌کند.