دلتنگی یکطرفه در شعر؛ وقتی کلماتت را دیگری میخواند:
در علوم اعصاب، خواندن شعر باعث فعالسازی قشر پیشپیشانی میانی میشود که مرکز خودارجاعی است. یعنی هر خوانندهای ناخودآگاه شعر را به خاطرات شخصی خودش پیوند میزند، نه به نیت شاعر. تو از دلتنگی خودت نوشتی، اما مغز او آن را با دلتنگی برای شخصِ دیگری تطبیق داد. این پدیده «فرافکنی ادبی» نام دارد: متن مانند آینهای عمل میکند که هرکس تصویر خود را در آن میبیند. سوال تیز: آیا اصلاً شعری وجود دارد که بدون تحریف به مقصد برسد؟
راهکار:
این یک تراژدی کلاسیک سهضلعی است: شاعر، مخاطب ناآگاه، و معشوق غایب. جالب است که در نظریه «مثلث نمایشی کارپمن»، شاعر نقش قربانی را بازی میکند و مخاطب نادان تبدیل به ناجی ناخواسته میشود. اگر شعر بعدی را مستقیماً برای خودِ دلتنگیات بگویی (بدون هیچ واسطهای)، چه شکلی میشود؟