متن عاشقانه لطیف

ستایش جزئیات معشوق؛ شعر عاشقانه مویرگ چشم:

قرنیه‌ی چشم تنها بافت شفاف بدن است که اصلاً مویرگ ندارد و اکسیژن را مستقیم از هوا می‌گیرد؛ اما شبکیه پشت چشم یکی از متراکم‌ترین شبکه‌های مویرگی بدن را دارد. هر مویرگ آن‌قدر باریک است که گلبول‌های قرمز به‌صورت تک‌صفی از آن عبور می‌کنند. در کل بدن انسان اگر مویرگ‌ها را سر هم کنی، حدود صد هزار کیلومتر طول دارند؛ یعنی دو و نیم بار دور زمین. پس «بوسیدن مویرگ چشم» در شعر تو، عملاً بوسیدن ظریف‌ترین مرز میان خون و بینایی است.

راهکار:

این تصویر عشق را از کلیشه‌های بزرگ به مقیاس سلولی می‌برد؛ جایی که معمولاً دیده نمی‌شود. جزئی‌ترین عضو بدن، محمل بزرگ‌ترین میل شاعرانه می‌شود و همین تناقض، کشش متن را می‌سازد.