سیاهی چشمات تنها سیاهی قابل تحمله:
مردمک چشم یک حفره اپتیکی واقعی است؛ تقریباً همه نور را جذب میکند و بازتاب نمیدهد، برای همین سیاه مطلق دیده میشود. در عکاسی، همین سیاهی به تصویر عمق میدهد و در غزل فارسی هم «سیاهی چشم» همزمان نشانه مستی و خطر بوده است. جالب اینکه چشم سیاه در نور کم گشادتر میشود تا نور بیشتری بگیرد؛ یعنی همان سیاهی که تحملش میکنید، در تاریکی برای دیدن شما تلاش میکند.
راهکار:
از نگاه فیزیک، سیاهی مردمک تنها نقطهای است که نور را حبس میکند و همزمان عمق میسازد؛ شاید برای همین است که در شعر عاشقانه، چشمها هم زنداناند هم پناه.