حواس جمعترین آدم بیخیال: متن عاشقانه:
پدیدهای به نام «نظریه فرایند کنایهآمیز» میگوید وقتی عمداً وانمود میکنی چیزی برایت اهمیت ندارد، مغز ناخواسته همان موضوع را با دقت بیشتری زیر نظر میگیرد تا جلوی واکنش واقعی را بگیرد. پس این «حواس جمعترین» بودن یک نمایش نیست؛ محصول جانبی سرکوب است. هرچه بیشتر نقش بیخیال را بازی کنی، سیستم توجه بیشتر به او وابسته میشود. سؤال این است: آیا این توجه واقعاً بیخیال را خسته نمیکند؟
راهکار:
یک مثال عینی میتواند این ادعا را باورپذیر کند: «مثلاً یادم است کجا ایستاده بودی و چه رنگی پوشیده بودی.» جزئیات کوچک، ادعای حواس جمعی را از یک جملهی احساسی به یک خاطرهی ملموس تبدیل میکند.