جواب کنایه‌آمیز به فضولی و فکر نکردن:
این جمله با «پرسش بلاغی» کار می‌کند: پرسشی که پاسخش از قبل تعیین شده و طرف مقابل را در موقعیت دفاع قرار می‌دهد. روانشناسی اقناع می‌گوید چنین ساختاری چون ادعا را داخل پیش‌فرض پنهان می‌کند، مقاومت شنونده را دور می‌زند؛ همان مکانیزمی که کنایه را از توهین مستقیم مؤثرتر و سردتر می‌کند.
راهکار:
این جمله ضربه‌اش را از جابه‌جایی «موضوع فکر» به «توانایی فکر» می‌گیرد؛ یعنی بحث را از محتوا به ظرفیت طرف مقابل منتقل می‌کند. به همین دلیل شنونده حس می‌کند نه درباره یک ایده، بلکه درباره کل توانایی‌اش قضاوت شده است.