درخواست بازگشت جوانان انقلابی؟ نگاهی به مطهری، بهشتی و رجایی:
جالب است بدانیم که در تاریخ روانشناسی اجتماعی، پدیدهای به نام «حسرت نوستالژیک» وجود دارد: افراد وقتی از وضع موجود ناامید میشوند، ذهنشان ناخودآگاه به سمت چهرههای نمادین گذشتهٔ مطلوب متمایل میشود. اینجا ترکیب جمجمه (مرگ) و قلب آتشین (شور) دقیقاً همین دوگانگی را نمایش میدهد. سؤال این است: آیا واقعاً آن شخصیتها در دوران خودشان بینقص بودند یا ما امروز نیاز به یک «بازخوانی» داریم؟
راهکار:
این جمله بهنظر اشارهای طنزآمیز به آرزوی بازگشت شخصیتهای انقلابی (مطهری، بهشتی، رجایی) در قامت جوان دارد. شاید بتوان آن را نقدی بر فاصله گرفتن نسل جدید از آرمانهای اولیه انقلاب تلقی کرد. پیشنهاد میکنم با یک تحلیل کوتاه از تفاوت گفتمان آن دوران با امروز، عمق بیشتری به پست ببخشی.