مثل شاه راه برو یا اصلاً به شاه اهمیت نده:
اینجا یک پارادوکس روانشناختی جذاب نهفته است: هرچه کمتر به «شاه» (یعنی قدرت یا جایگاه دیگران) اهمیت بدهی، بیشتر شبیه شاه راه میروی. تحقیقات نشان داده افرادی که خود را در سلسلهمراتب پایین میبینند، مدام به حرکات ریز پادشاهان توجه میکنند – دقیقاً همان چیزی که جایگاهشان را تثبیت میکند. در مقابل، بیاعتنایی واقعی به «شاه» باعث آزادی حرکتی میشود که خودش امپراتوریساز است. سوال برای شما: آیا تا به حال شده با بیخیالی کامل راه بروید و ناگهان حس کنید همه نگاهها به سمت شماست؟
راهکار:
این بیت دو راهبرد متضاد برای نمایش جایگاه اجتماعی ارائه میدهد. جالب اینجاست که پژوهشهای روانشناسی (مثل اثر «حالت قدرت» Amy Cuddy) نشان میدهد وقتی وانمود میکنی مثل شاه راه میروی، مغزت هورمون قدرت ترشح میکند. از سوی دیگر، بیتوجهی به «شاه» همان «بینیازی از تأیید» است که در نظریه خودتعیّنی (Self-Determination Theory) به آن «خودمختاری» میگویند. یک قدم خلاقانه: سعی کن در یک موقعیت روزمره آگاهانه یکی از این دو حالت را تمرین کنی – مثلاً در راهروی شلوغ با شانههای صاف راه برو یا در صف نانوایی به قضاوتها بیاعتنا باش.