مثل پیتزا بودن

معمای فلسفی: چرا باید مثل پیتزا باشیم؟:

جالب است که پیتزا یک «پارادوکس حرارتی» کامل است: گرمی‌اش ناشی از انرژی جنبشی مولکول‌هاست و سردی‌اش نتیجه از دست دادن همان انرژی به محیط. شاید محبوبیت بی‌قیدش به این برمی‌گردد که در هر دو حالت، ساختار شیمیایی اصلی‌اش (خمیر، پنیر، سس) تغییر چندانی نمی‌کند. چه چیز دیگه‌ای هست که در هر حالتی، هویت اصلی‌اش حفظ بشه؟

راهکار:

این ایده رو می‌تونی با یک نظرسنجی طنزآمیز در جامعه تاو گسترش بدی: «اگر یک غذای دیگه بودید، کدوم بودید و چرا؟» مثلاً آیا ماکارونی هستید که همه رشته‌هاتون به هم گره خورده، یا سالادی که همیشه کنار گذاشته می‌شه؟