فراموشی عشق مثل فراموشی خداست:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد که عشق عمیق همان نواحی مغز را فعال میکند که تجربهٔ معنوی و ارتباط با خدا فعال میکند: قشر جلوی پیشانی میانی و اینسولا. یعنی مغز ما عشق به یک شخص را دقیقاً مثل عشق به یک موجود مطلق پردازش میکند. پس این تشبیه فقط شاعرانه نیست، یک واقعیت بیولوژیک است. آیا تا به حال حس کردی که فراموشی یک عشق عمیق، مثل از دست دادن یک بخش از هویت معنویات است؟
راهکار:
این جمله یک استعاره قدرتمند از وابستگی وجودی است. اگر به دنبال گسترش این حس هستی، میتوانی یک دفترچه از لحظاتی که این شخص را به یاد خدا در زندگیت میآورد بنویسی.