مثل بقیه رفتار کردن

قدرنشناسی آدم‌ها؛ چرا فقط دوری یا مرگ عزیزمان می‌کند؟:

طبق اصل «زیان‌گریزی» در اقتصاد رفتاری، وزن روانیِ از دست دادن چیزی تقریباً دو برابر وزنِ به دست آوردنِ همان چیز است؛ یعنی نبودنِ ناگهانی یک آدم، او را در ذهن دیگران «گران‌بهاتر» از همیشه نشان می‌دهد. حتی پژوهش‌های نوروساینس نشان داده قشر جلوی مغز هنگام فکر کردن به فقدان، فعال‌تر از هنگام فکر کردن به حضور می‌شود. پس این «قبرشناسی» فقط بی‌اخلاقی نیست؛ یک خطای محاسباتی مغز است.

راهکار:

این نگاه، یک حقیقت تلخ را نصفه بیان می‌کند: آدم‌ها به «حضور» عادت می‌کنند، نه به «ارزش». شاید به‌جای کم‌کردن یا زیادکردن رفتار، تنها کاری که می‌ماند این است که با کسی روراست باشی که بدون «گور» و «دوری»، قدر حضور زنده‌ات را بداند.