طنز سیاه درباره جمله نیچه: دوباره تلاش کن!:
پارادوکس هورمسیس: استرس کم میتواند مقاومت را بالا ببرد، اما استرس شدید و مکرر نه فقط قویتر نمیکند، بلکه سیستم هشدار بدن را حساستر و فرسودهتر میکند. نیچه این جمله را در «غروب بتها» به شکل «آنچه مرا نکشد، قویترم میکند» نوشت؛ نسخه تو همان تیغ را به دست سرنوشت میدهد و میگوید دوباره امتحان کن. آیا این شوخی سیاه با تابآوری است یا اعتراض به مثبتاندیشی اجباری؟
راهکار:
این جمله یک چرخش طنزآمیز به ضربالمثل نیچهای «آنچه نکشد، قویتر میکند» است: راوی نه از درد شکرگزار است، نه آن را انکار میکند؛ خودِ درد را به میدان دوباره دعوت میکند. میتوان آن را نمایشی از ایستادگی تلخ دید؛ شبیه اعتراضی به روایتهای اجباری مثبتاندیشی. اگر ادامهاش را بنویسیم، شاید این باشد: «این بار هم نکشت، فقط یادم داد کجا میلنگم.»