مذاکرات ایران و آمریکا؛ سادهلوحی یا تجربه تلخ تاریخ؟:
یک واقعیت شگفتانگیز: در روانشناسی به این پدیده «سوگیری تأیید» میگویند – مغز ما شواهدی را که با باورهای قبلی همخوانی دارند قویتر پردازش میکند. بنابراین کسانی که از ابتدا به مذاکرات بدبین بودند، هر خبری را تأییدی بر نیت بد طرف مقابل میبینند، حتی اگر واقعیت متفاوت باشد. جالب اینجاست که همین سوگیری در طرف خوشبین هم فعال است، فقط با جهت مخالف. حالا سوال اینجاست: آیا میشود از این دام رها شد و با چشمانی بازتر به مذاکرات نگاه کرد؟
راهکار:
این نگاه طعنهآمیز یادآور «معمای اعتماد» در روابط بینالملل است: هر بار که یک طرف امتیاز میدهد، طرف مقابل آن را ضعف تفسیر میکند. پس به جای تکرار الگوی «کسی که زودتر اعتماد کند بازنده است»، میتوان از «استراتژی چشمدرچشم» (Tit-for-Tat) در نظریه بازیها الهام گرفت؛ جایی که همکاری تدریجی و پاسخ متناسب به رفتار طرف مقابل، پایدارترین نتیجه را دارد.