سلیقهی من: نه به پلشتی همهپسند:
جالب اینجاست که مغز انسان برای تعلق به گروه طراحی شده، ولی همزمان میل به تمایز فردی داره. مطالعات نوروساینس نشون داده فعالسازی نواحی پیشپیشانی وقتی تصمیمی برخلاف جمع میگیری، دوپامین بیشتری ترشح میکنه. یعنی «نپسندیدن چیز رایج» صرفاً لجبازی نیست، یه مکانیزم پاداش عصبیه. سؤال اینه: آیا این تمایز واقعاً از عمق وجودته یا فقط واکنشی به فشار همرنگی؟
راهکار:
این جمله رو میشه یه جور دیگه هم دید: هر چیزی که «مال همه» میشه، به مرور ارزش نمادینش رو از دست میده. مثلاً یه ترند اینستاگرامی رو در نظر بگیر –همینکه همه استفاده میکنن، دیگه نشوندهندهی فردیت نیست. شاید سلیقهی واقعی توی بازی با «ناهمرنگی» با جمع باشه، نه فقط دوری از چیزهای رایج.