مست لبخند معشوق

معرفی عاشقانه: دلباخته چشم‌هایش هستم و بس:

در روان‌شناسی عشق رمانتیک، فعالیت هسته اکومبنس و ناحیه تگمنتوم شکمی مغز دوپامین ترشح می‌کند؛ دقیقاً همان مدار عصبی اعتیاد. یعنی «مست» و «خمار» در این شعر فقط استعاره نیستند، توصیفی واقعی از نوروشیمی مغز عاشق‌اند. نکته جالب‌تر: تماس چشمی طولانی ترشح اکسی‌توسین را بالا می‌برد و مردمک‌ها گشاد می‌شوند؛ پس «چشم‌های عسل» هم یک پدیده شیمیایی است.

راهکار:

این متن یک بیانیه هویت است: «من» فقط از طریق «او» تعریف می‌شود. می‌توانی نسخه‌ای دیگر از همین ایده بنویسی که عشق، هویت را کامل می‌کند نه حذف؛ مثلاً «من هنوز خودم هستم، اما با ضرب‌آهنگ چشم‌های او نفس می‌کشم».