مصرع اول یا بیت آخر

ما سلیقه و میل داوریم؛ نه مصرع اول، نه بیت آخر:

در علوم اعصاب، قضاوت زیبایی‌شناختی فقط با قشر اوربیتوفرونتال انجام نمی‌شود؛ مغز ابتدا ارزش لذت‌بخش را پیش از آگاهی می‌سازد و بعد «سلیقه» را به عنوان دلیل روایت می‌کند. یعنی داوری میل، اغلب توجیهی است برای تصمیمی که ناخودآگاه گرفته‌ایم. در شعر هم خواننده فقط مصرف‌کننده نیست؛ مغز او متن را بازنویسی می‌کند. پس اگر مصرع اول و آخر نیستیم، شاید دقیقاً همان فضای خالی‌ای هستیم که شعر را قابل نفس کشیدن می‌کند.

راهکار:

اگر مصرع اول و بیت آخر نیستی، پس حاشیه‌ی سفید شعر هستی؛ همان‌جا که ذهن خواننده بی‌صدا معنا را نفس می‌کشد و شعر واقعی شکل می‌گیرد.