مسیر شعر

غزل عاشقانه: وقتی چشم سیاه مسیر شعر را عوض می‌کند:

آیا می‌دانستید علت اینکه چشم سیاه را 'عمیق' می‌بینیم، یک توهم نوری است؟ مردمک چشم یک حفره است که نور را جذب می‌کند و بازتاب نمی‌دهد؛ مغز این فقدان نور را به‌عنوان بی‌نهایت تعبیر می‌کند. به همین دلیل شاعران از دیرباز سیاهی چشم را نماد راز و ناشناختگی می‌دانستند. واقعاً اگر مردمک مثل آیینه نور را بازمی‌تاباند، آیا غزل عاشقانه اصلاً شکل می‌گرفت؟

راهکار:

هر نگاه عمیق، نوعی بُهت شاعرانه دارد؛ گویی مسیر کلمات از مردمک سیاه عبور می‌کند و به ناخودآگاه مخاطب می‌رسد. شاید دلیل اصلی جاودانگی شعر عاشقانه همین مکث در عمق چشم باشد.