مسکن درد عشق

مکمل عاطفی؛ من مسکن تو، تو مورفین من:

در علوم اعصاب، عشق و مورفین هر دو به ناحیهٔ پاداش مغز می‌زنند؛ دوپامین و اپیوئیدهای درون‌زاد همان مسیر اعتیاد را فعال می‌کنند. مطالعات fMRI نشان داده که طرد عاطفی همان نواحی درد فیزیکی را روشن می‌کند؛ یعنی مسکن بودن واقعاً یک تخصص عصبی است، نه فقط یک استعاره. اگر وابستگی مثل اعتیاد باشد، مرز لذت و دارو کجاست؟

راهکار:

این استعاره را یک قدم جلوتر ببر: اگر من مسکن تو و تو مورفین منی، یعنی هر دوی ما دردی داریم که به‌جای درمان، داریم تسکینش می‌دهیم. مکمل واقعی شاید آن نباشد که درد را کم می‌کند، بلکه آن که جرئت می‌کند ریشه‌اش را پیدا کند.