تو مسکن دردم بودی؛ دلنوشتهای از دلتنگی:
دانشمندان دریافتهاند که درد عاطفی (مثل دلتنگی) و درد فیزیکی در مغز مسیرهای عصبی مشترکی دارند. یعنی همان جایی که مسکنهای واقعی مثل اوپیوئیدها اثر میکنند، یاد یک عشق هم میتواند موقتاً درد را کم کند! اما وابستگی به «مسکن انسانی» دقیقاً مثل اعتیاد به دارو، بعد از قطعش عوارض سنگینتری دارد. آیا حاضر بودی برای رهایی از این وابستگی، «تحمل درد» را یاد بگیری؟
راهکار:
این جملهای است که انگار از دل یک خاطرهٔ تلخ و شیرین بیرون زده. اگر میخواهی عمقش را بیشتر بکاوی، میتوانی بنویسی: «آن مسکن حالا کجاست؟ من بیدارو ماندم.»