«این تن، که مدام باید برایش غذا بپزم، بخوابانمش، و به حرفش گوش دهم، دیگر به من تعلق ندارد. شبیه به یک ساختمانِ قدیمی و کلنگی است که ساکنش دیگر میلی به تعمیرِ آن ندارد. هر روز صبح که چشم باز می‌کنم، انگار به زور می‌خواهند به من لباسِ غریبه‌ای را بپوشانند که از قضا، صاحبش هم دیگر دوست ندارد در این خیابان‌ها راه برود.»️
5.0
غمگین فلسفی احساس بیگانگی با بدن بدن به مثابه زندان خستگی از مراقبت از خود مسخ شخصیت آیا می‌دانید مغز شما هر لحظه یک «نقشه بدنی» می‌ساز...