جستجو کنید..موضوع
نوع فیلترفیلتر
بهترزبان
بهترترتیب

مشاهده‌گر بودن

3 پست
متن های مشاهده‌گر بودن / بهترین متن مشاهده‌گر بودن [پیشنهادی]
همه فیلتر
همه زبان
بهترین ترتیب
𝙄 𝙒𝙖𝙨 𝙌𝙪𝙞𝙚𝙩, 𝙄 𝙒𝙖𝙨𝙣'𝙩 𝘽𝙡𝙞𝙣𝙙

من ساکت بودم، کور که نبودم🖤

ִֶָ️
5.0
فلسفی روانشناسی قدرت سکوت نادیده نگرفتن مشاهده‌گر بودن ساکت اما آگاه
در روانشناسی شناختی، وقتی سکوت می‌کنیم، مغز به حال...

ساکت بودم اما نه کور: قدرت سکوت و آگاهی:

در روانشناسی شناختی، وقتی سکوت می‌کنیم، مغز به حالت «پردازش پیش‌فرض» می‌رود که خلاقیت و مشاهده را افزایش می‌دهد. جالب است که بسیاری از نوابغ تاریخ مثل آلبرت انیشتین، سکوت را ابزار تفکر عمیق می‌دانستند. آیا سکوت برای شما بیشتر ابزار مشاهده است یا فرار؟

راهکار:

سکوت همیشه نشانه ضعف نیست؛ گاهی بالاترین هوشیاری در پس سکوت نهفته است. کسی که بی‌صدا می‌ماند، دنیا را با جزئیات بیشتری می‌بیند.

«آرام بودن و مشاهده‌گر بودن را بياموزيم؛ هرچيزى به واكنش ما نياز ندارد.»️
2.6
روانشناسی فلسفی آرامش ذهن مشاهده‌گر بودن واکنش نشان ندادن مهارت زندگی
تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد آمیگدال (بخش هیجانی ...

یادگیری آرامش و مشاهده‌گری در زندگی:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد آمیگدال (بخش هیجانی مغز) در ۰٫۱ ثانیه به محرک واکنش نشان می‌دهد، در حالی که قشر پیش‌پیشانی (مرکز تصمیم‌گیری منطقی) حداقل ۰٫۳ ثانیه دیرتر فعال می‌شود. یعنی مغز ما به‌طور پیش‌فرض برای واکنش سریع سیم‌کشی شده، نه برای مشاهدهٔ خنثی. تمرین مشاهده‌گری در واقع بازسازی مسیرهای عصبی برای اولویت دادن به آگاهی است. آیا می‌دانستید حتی فقط ۸ هفته مدیتیشن می‌تواند ضخامت قشر پیش‌پیشانی را افزایش دهد؟

راهکار:

این جمله ارزشمند است. یک راهکار عملی: در لحظه‌ای که حس می‌کنید واکنش فوری در راه است، نفس عمیق بکشید و در ذهنتان سه عدد نزولی را به آرامی بشمارید. این وقفه کوتاه به قشر پیش‌پیشانی مغز فرصت می‌دهد تا تصمیم منطقی‌تری بگیرد و از واکنش احساسی پیشگیری کند.

نصب برنامه اندروید تاوبیو
من هیچ چیز را به خودم نمی‌ گیرم ؛ هیچ اتفاقی ، هیچ از دست دادنی ، اقتدار و آرامشم را بر هم نخواهد زد و من همچنان استوار ، بدون قضاوت فقط نظاره گر خواهم بود .️
3.0
فلسفی روانشناسی آرامش درونی مشاهده‌گر بودن از دست ندادن آرامش چطور چیزی را به خودم نگیرم
رواقی‌ها دو هزار سال پیش گفتند: «آدم‌ها از رویداده...

راز آرامش درونی: هیچ چیز را به خودت نگیر و تماشا کن:

رواقی‌ها دو هزار سال پیش گفتند: «آدم‌ها از رویدادها رنج نمی‌برند، از داوری‌شان درباره رویدادها رنج می‌برند.» اپیکتت بین «اتفاق» و «تعبیر» یک فاصله می‌دید؛ امروز عصب‌پژوهی می‌گوید همین بازچهارچوب‌بندی شناختی، فعالیت آمیگدال یا مرکز وحشت مغز را کم می‌کند و قشر پیشانی را فعال‌تر می‌کند. بنابراین جمله‌ات یک تکنیک عصب‌شناختی واقعی است، نه شعار. پرسش پایانی: چه تغییری در نگاهت رخ می‌دهد اگر به جای «من نظاره‌گرم» بگویی «من همان نظاره‌گرم»؟

راهکار:

این متن را می‌توان به یک تمرین روزانه تبدیل کرد: هر شب یک اتفاق ناخوشایند را در دو ستون بنویس؛ ستون اول فقط واقعیت، ستون دوم تعبیر ذهنی‌ات. بعد خط بکش روی ستون دوم و در یک جمله فقط توصیف بی‌قضاوت اتفاق را بازنویسی کن. این تمرین همان «نظاره‌گری» را در ذهن نهادینه می‌کند.

مشابه ها