مسئولیت تربیت

حق ما فقط رها کردن است، نه اصلاح دیگران:

در روانشناسی به اصرار برای اصلاح دیگری «نجات‌گری» می‌گویند؛ مثلث کارپمن نشان می‌دهد ناجیِ ناخوانده خیلی زود به قربانی یا آزارگر تبدیل می‌شود. اصلاح اجباری، مقاومت روانی ایجاد می‌کند و مغز آن را تهدید به استقلال می‌داند. رها کردن، برخلاف بی‌تفاوتی، یک کنش مرزی است: یعنی دیگری را همان‌طور که هست ببینی و مسئولیت تغییرش را به خودش برگردانی.

راهکار:

رها کردن همیشه بی‌مسئولیتی نیست؛ در روانشناسی، این کار یعنی جدا کردن سهم خودت از انتخاب‌های دیگری. آدم‌ها وقتی رها می‌شوند، گاهی تازه مسئولیت واقعی خودشان را پیدا می‌کنند.