تاوان انتخابهایی که هرگز نکردی:
یک حقیقت روانشناختی: ما انسانها تمایل داریم هر رنجی را – حتی اگر کاملاً بیرونی باشد – در ذهن خود به «انتخاب نکردن» گره بزنیم. این همان «خطای کنترل» است: مغز ما از پذیرش تصادف محض وحشت دارد، پس تقصیر را به گردن ناتوانی خودمان میاندازد. جالب است بدانید که تحقیقات نشان داده اسیران جنگی که احساس میکردند میتوانستند کاری انجام دهند، بعدها افسردگی شدیدتری داشتند. شاید یک قدم برای رهایی: «تغییر روایت از من باید به من میتوانستم».
راهکار:
این حس آشناست: انگار دنیا لیوانهای تلخ را به زور به دستت میدهد و بعد تو را به خاطر خالی کردنشان سرزنش میکند. بگذار یادت باشد: «کنترل بیرونی» یک توهم نیست، واقعیت است. شاید وقتش رسیده مرز بین «مسئولیت واقعی» و «سرزنش تحمیلی» را با خط درشت بکشی.