مسئولیت حرف

من مسئول حرفم هستم، نه برداشت تو:

در نظریهٔ کنش گفتاری آستین، یک جمله سه تأثیر دارد: «بیان»، «منظور گوینده» و «اثر بر شنونده». معنا بین این سه گم می‌شود؛ شنونده ناگزیر پیام را با فیلتر تجربه‌های خودش تفسیر می‌کند. در مدل ارتباطی شانون و ویور هم «نویز» یعنی هر عامل مزاحم، تضمین می‌کند پیام دریافتی با پیام ارسالی فرق داشته باشد. پس برداشتِ تو فقط «نسخهٔ تو» از پیام است، نه خود پیام. حالا اگر این نسخه دردناک بود، گوینده باید پاسخگوی چه چیزی باشد؟

راهکار:

می‌توان این جمله را برعکس دید: معنای حرف در ذهن شنونده ساخته می‌شود، پس گوینده فقط واژه‌ها را نمی‌گوید، بلکه ماشهٔ تفسیر را هم می‌کشد.