مرز در رابطه عاطفی

هیچ‌کس لیاقت نداره تموم خودت رو براش بگذاری؛ مرز عشق کجاست؟:

در روان‌شناسی به این «خطای هزینهٔ هدررفته» می‌گویند: مغز آدم‌یزاد ارزش رابطه را بر اساس حجم تلاشی که صرف کرده می‌سنجد، نه کیفیت رابطه. بدتر اینکه اسکن‌های مغزی نشان داده‌اند عشق رمانتیک همان مسیرهای عصبی اعتیاد به ماده را فعال می‌کند؛ پس «تموم خودت را گذاشتن برای آن آدم» از نظر شیمیایی شبیه مصرف بیش از حد یک مادهٔ اعتیادآور است. سؤال: این رابطه را انتخاب می‌کنی یا فقط عادت کرده باشی؟

راهکار:

این جمله در واقع یک مرز است؛ می‌توان آن را به پرسشی دقیق‌تر تبدیل کرد: کدام بخش از «خودت» را نباید در هیچ رابطه‌ای گرو گذاشت؟ عشق سالم مصرف‌کنندهٔ هویت نیست؛ قرار است کنار آن رشد کند. تفاوت میان «فداکاری» و «خودت نبودن» همان نکته‌ای است که این متن به آن اشاره می‌کند.